Μέσα στις σκιές της δεκαετίας του ’70, όταν η Αμερική ακόμη προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στη νοσταλγία του μεταπολεμικού κόσμου και τη σκοτεινή αλήθεια της σύγχρονης εγκληματικότητας, ένα όνομα αναδύθηκε μέσα από το αίμα και τον τρόμο: Τεντ Μπάντι.
Ένας άνδρας με πρόσωπο που θύμιζε σταρ του κινηματογράφου και με χαμόγελο που μπορούσε να σπάσει την πιο ψυχρή αντίσταση. Όμως πίσω από το προσωπείο της γοητείας, κρυβόταν κάτι σκοτεινό. Πολύ πιο σκοτεινό απ’ ό,τι μπορούσε να φανταστεί κανείς.
Ο Θίοντορ Ρόμπερτ Μπάντι γεννήθηκε το 1946. Από μικρός, είχε ένα βλέμμα που έμοιαζε να ψάχνει συνεχώς κάτι—όχι αγάπη, ούτε φροντίδα, αλλά έλεγχο. Μιλούσε σωστά, σπούδασε νομικά, είχε πολιτικές φιλοδοξίες. Για τον κόσμο, ήταν υπόδειγμα νέου άντρα. Για τα θύματά του, όμως, ήταν η ενσάρκωση του εφιάλτη.
Οι εξαφανίσεις άρχισαν σιωπηλά. Κοπέλες, νέες και όμορφες, με παρόμοια χαρακτηριστικά: καστανά μαλλιά, χωρίστρα στη μέση, έξυπνο βλέμμα. Εξαφανίζονταν χωρίς ίχνος. Το κοινό, αρχικά, δεν υποψιαζόταν κάτι. Οι αρχές, όμως, άρχισαν να συνδέουν κουκκίδες. Οι περιγραφές έδειχναν έναν άνδρα ευγενικό, που συχνά φορούσε γύψο στο χέρι ή παρίστανε τον ανήμπορο για να ζητήσει βοήθεια. Κι εκείνες—καλοσυνάτες, ευγενικές—προσφέρονταν. Δεν ήξεραν πως έγραφαν την τελευταία τους πράξη.
Ο Τεντ Μπάντι ήταν ένας κυνηγός με υπομονή. Δεν τον ενδιέφερε μόνο το αποτέλεσμα, αλλά το παιχνίδι της κυριαρχίας, της εξαπάτησης. Επέστρεφε στα σημεία των εγκλημάτων. Τηρούσε "αναμνηστικά". Καμιά φορά έμενε με τα πτώματα για ώρες ή και μέρες.
Το μυστήριο άρχισε να ξετυλίγεται το 1975, όταν συνελήφθη για μία τροχαία παράβαση. Στο αυτοκίνητό του, βρέθηκαν αντικείμενα που έμοιαζαν με "εργαλεία" απαγωγής: χειροπέδες, σχοινιά, λοστός. Οι ερευνητές άρχισαν να υποπτεύονται. Και όταν κατάφεραν να τον συνδέσουν με εξαφανίσεις και φόνους σε διάφορες πολιτείες, το νήμα άρχισε να ξετυλίγεται γρήγορα. Όμως ο Μπάντι δεν ήταν έτοιμος να παραδοθεί.
Το 1977, κατάφερε να δραπετεύσει. Δύο φορές. Η δεύτερη τον έφερε στη Φλόριντα, όπου η δίψα του για αίμα φούντωσε. Το έγκλημα του στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Φλόριντα ήταν αποτρόπαιο. Δύο νεκρές, άλλες τραυματισμένες. Σχεδόν κανένα στοιχείο δεν άφησε πίσω του. Κι όμως, η ματαιοδοξία τον πρόδωσε. Συνελήφθη λίγο αργότερα. Αυτή τη φορά, η δικαιοσύνη δεν θα τον άφηνε να ξεφύγει.
Η δίκη του ήταν ένα φαινόμενο. Μια από τις πρώτες που μεταδόθηκαν τηλεοπτικά. Ο Μπάντι, πάντοτε θεατρικός, υπερασπιζόταν τον εαυτό του. Έπαιζε με το κοινό, προκαλούσε τις αρχές, και φλέρταρε με την κάμερα. Η Αμερική τον έβλεπε—όχι σαν τέρας, αλλά σαν αίνιγμα.
Καταδικάστηκε σε θάνατο. Όμως μέχρι να εκτελεστεί, το 1989, δεν σταμάτησε να παίζει το παιχνίδι του. Ομολογούσε φόνους σταδιακά, δεκάδες. Ίσως πάνω από 30. Ίσως περισσότερους. Κανείς δεν θα ξέρει ποτέ τον ακριβή αριθμό.
Ο Τεντ Μπάντι δεν ήταν απλώς ένας κατά συρροή δολοφόνος. Ήταν ένα ανθρώπινο φαινόμενο που καθήλωσε και τρόμαξε τον κόσμο. Ένας άνθρωπος που απέδειξε ότι το πραγματικό κακό μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα γοητευτικό χαμόγελο, πίσω από μια έξυπνη κουβέντα.
Και όταν η ηλεκτρική καρέκλα έσβησε το βλέμμα του, το ερώτημα παρέμεινε αναπάντητο: ήταν απλώς τέρας, ή ένας καθρέφτης της σκοτεινής πλευράς της ανθρώπινης ψυχής;
