Σε μια σκοτεινή γωνιά της αμερικανικής θρησκευτικής ιστορίας, υπάρχει μια υπόθεση που στοιχειώνει ακόμη και τους πιο σκεπτικιστές. Πρόκειται για τον εξορκισμό της Emma Schmidt, γνωστής ευρύτερα με το ψευδώνυμο Άννα Έκλαντ (Anna Ecklund) – μια γυναίκα που έμελλε να γίνει το κέντρο μιας από τις πιο διαβόητες και καλοτεκμηριωμένες περιπτώσεις δαιμονικής κατοχής του 20ού αιώνα.
Η Emma Schmidt γεννήθηκε το 1882 στην πολιτεία του Ουισκόνσιν των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια καθολική οικογένεια γερμανικής καταγωγής. Ήταν από μικρή ηλικία ευσεβής, ήσυχη και ταπεινή, όμως όλα φάνηκαν να αλλάζουν όταν μπήκε στην εφηβεία. Ξαφνικά, η νεαρή κοπέλα άρχισε να αποφεύγει τα ιερά, να βλασφημεί την Παναγία και να παρουσιάζει αλλόκοτες συμπεριφορές, κυρίως όταν πλησίαζε σε εκκλησίες ή λάμβανε τη Θεία Κοινωνία.
Η κατάστασή της επιδεινώθηκε ραγδαία με τα χρόνια. Οι ιερείς της περιοχής αδυνατούσαν να δώσουν λογική εξήγηση για την αλλαγή της και, ύστερα από χρόνια ταλαιπωρίας, το 1912 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος της εξορκισμός. Ήταν μια σύντομη διαδικασία και δεν έφερε μόνιμα αποτελέσματα. Η Emma φαινόταν να έχει στιγμές ηρεμίας, όμως το κακό μέσα της φούντωνε αργά και σκοτεινά.
Το 1928, ύστερα από επανειλημμένες αποτυχημένες προσπάθειες και εμφανή σημάδια κατοχής, ένας καθολικός εξορκιστής με μεγάλη εμπειρία, ο πάτερ Theophilus Riesinger, ανέλαβε το βαρύ έργο του εξορκισμού. Ο Riesinger ήταν μοναχός της Καπουκίνικης Τάξης και θεωρούνταν αυθεντία στον πνευματικό πόλεμο κατά του κακού.
Ο εξορκισμός ξεκίνησε μέσα Αυγούστου, στο μοναστήρι του Έρλινγκ, στην Αϊόβα, υπό άκρα μυστικότητα. Η Emma μεταφέρθηκε εκεί σε απομόνωση, υπό τη φροντίδα μοναχών και μοναχώνων. Το τι συνέβη μέσα σε εκείνα τα δωμάτια έχει καταγραφεί λεπτομερώς από μάρτυρες και τον ίδιο τον πάτερ Riesinger.
Η Emma φέρεται να μιλούσε άπταιστα αρχαίες γλώσσες που δεν είχε ποτέ διδαχτεί – λατινικά, γερμανικά, ακόμα και εβραϊκά. Η φωνή της άλλαζε, άλλοτε ανδρική και βροντώδης, άλλοτε βρυχηθμοί ζώου. Το σώμα της γινόταν αφύσικα βαρύ, έπαιρνε θέσεις απίθανες για έναν ανθρώπινο οργανισμό και απέφευγε οποιοδήποτε ιερό αντικείμενο. Τα μάτια της μαύριζαν, και ο χώρος βάρυνε από μια αποπνικτική, σχεδόν μεταφυσική παρουσία.
Κατά τη διάρκεια των εξορκισμών – που διήρκεσαν τρεις μήνες, με διαλείμματα – αποκαλύφθηκαν, σύμφωνα με τους ιερείς, τα ονόματα των πνευμάτων που φέρονταν να κατοικούν μέσα της. Ένα από αυτά ήταν ο ίδιος ο Ιούδας Ισκαριώτης, μαζί με άλλες “βασανισμένες ψυχές”. Ιδιαίτερα αναφέρεται ο πατέρας της Emma, ο οποίος – σύμφωνα με τον εξορκισμό – την είχε καταραστεί και την είχε προσφέρει στο κακό μέσω τελετών μαγείας, σε συνεργασία με μια θεία της, που φέρεται να ήταν μάγισσα.
Η Emma ούρλιαζε, πάλευε, ξεσπούσε, έβριζε και χλεύαζε τους εξορκιστές. Όμως ο Riesinger δεν υποχώρησε. Η πίστη του παρέμεινε ακλόνητη, και μέσα από λιτανείες, προσευχές και τελετουργίες, το κακό άρχισε να λυγίζει. Στις 23 Δεκεμβρίου 1928, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, η Emma απελευθερώθηκε. Με μια κραυγή που λέγεται ότι ακούστηκε σε όλο το κτήριο, τα δαιμόνια εξήλθαν. Η ησυχία επέστρεψε – βαριά, ανακουφιστική, μυστηριώδης.
Η Emma Schmidt έζησε το υπόλοιπο της ζωής της μακριά από τη δημοσιότητα. Ποτέ δεν έδωσε συνέντευξη. Ποτέ δεν ζήτησε αναγνώριση. Πέθανε το 1941. Το όνομά της όμως έμεινε για πάντα χαραγμένο στην ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας ως μια από τις πιο τρομακτικές και ανεξήγητες περιπτώσεις δαιμονικής κατοχής.
Σήμερα, ο εξορκισμός της Emma Schmidt παραμένει σημείο αναφοράς για τους θεολόγους, τους ερευνητές του παραφυσικού και τους πνευματικούς ανθρώπους. Ήταν πραγματική δαιμονική κατοχή; Ψυχική ασθένεια; Ή κάτι πιο αρχέγονο και σκοτεινό που ακόμη δεν μπορούμε να εξηγήσουμε;
Ίσως η αλήθεια να βρίσκεται κρυμμένη, ανάμεσα στις προσευχές και τις κραυγές, στις σκιές των μοναστηριών, εκεί όπου το φως και το σκοτάδι ακόμα παλεύουν για την ψυχή του ανθρώπου.
