Στην άκρη της νύχτας, σε μέρη ξεχασμένα από τον ήλιο και τις φωνές των ανθρώπων, υπάρχει ένας παλιός φόβος που ψιθυρίζεται ακόμα στις σκοτεινές γωνιές της παράδοσης. Τον φωνάζουν "Sackman", ή αλλιώς "Bagman" — Ο Άνθρωπος με τον Σάκο. Δεν είναι παιδικό παραμύθι. Είναι προειδοποίηση.
Οι παλιοί έλεγαν πως, όταν ένα παιδί είναι ανυπάκουο, ψεύτης ή σκληρό, δεν χρειάζεται τιμωρία από τους γονείς του. Αρκεί να ακουστεί το βράδυ ο ήχος από το σάκο να σέρνεται στα πέτρινα σοκάκια. Ένα τρίξιμο. Ένα βήμα χωρίς παπούτσι. Ένα μουρμουρητό που μοιάζει με ανάσα.
Ο Sackman έρχεται ήσυχα. Δεν φωνάζει. Δεν κυνηγά. Μπαίνει σε σπίτια με ρωγμές, σε παράθυρα που ξεχάστηκαν ανοιχτά. Και πάντα κρατά τον ίδιο του τον σάκο — μεγάλος, παλιός, ραμμένος στο χέρι, και γεμάτος...
Ορισμένοι λένε ότι μέσα κουβαλάει τα παιδιά που πήρε. Άλλοι λένε ότι μαζεύει τα λάθη τους: το ψέμα, την αδιαφορία, την περιφρόνηση. Ό,τι και να 'ναι, το σίγουρο είναι πως όποιος μπει στον σάκο του, δεν επιστρέφει ίδιος. Αν επιστρέψει καθόλου.
Οι ρίζες του θρύλου βρίσκονται διάσπαρτες σε όλη την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Στην Ισπανία, τον λένε "Hombre del Saco". Στην Ιταλία, "L'uomo del Sacco". Οι ιστορίες διαφέρουν στη μορφή, μα όλα συγκλίνουν στο ίδιο στοιχείο: ο Sackman είναι μια παρουσία που εμφανίζεται όταν ένα παιδί χάσει τον δρόμο της καρδιάς του. Όταν εγκαταλείψει την αθωότητα.
Υπάρχει μια ιστορία, παλιά, καταγεγραμμένη σε μοναστηριακά χειρόγραφα, για έναν περιπλανώμενο ζητιάνο που κάποτε μπήκε σε ένα χωριό. Είχε έναν μεγάλο σάκο στην πλάτη του και δεν μιλούσε. Όσα παιδιά τον κορόιδευαν, άρχισαν να εξαφανίζονται ένα ένα. Κανείς δεν άκουσε κραυγές. Μόνο την ηχώ από ύφασμα που σέρνεται στο χώμα.
Εκείνη τη χρονιά, το χωριό έθαψε πολλά άδεια φέρετρα.
Ο σάκος του δεν είναι κοινός. Ο σάκος του Sackman λέγεται πως είναι ραμμένος με νήματα από παλιούς εφιάλτες. Ό,τι βάλει μέσα του, δεν βγαίνει όπως μπήκε. Είναι σαν να απορροφά τις αναμνήσεις, την χαρά, την ταυτότητα. Γι’ αυτό και δεν μιλούν ποτέ οι "επιστρέφοντες". Αν κάποιος γυρίσει, μένει για πάντα σιωπηλός, κοιτάζοντας το κενό. Λες και ένα μέρος του έχει μείνει πίσω, μέσα στον σάκο.
Πώς μπορείς να σωθείς; Δεν υπάρχει σίγουρη απάντηση. Οι παλιοί λένε πως ο Sackman αποφεύγει σπίτια που είναι γεμάτα με ειλικρίνεια, συγχώρεση και αγάπη. Άλλοι πως ο μόνος τρόπος να τον εμποδίσεις είναι να τοποθετήσεις ένα παλιό, σκισμένο ύφασμα μπροστά στην πόρτα – σαν να του δείχνεις ότι δεν έχεις τίποτα να του προσφέρεις.
Μα ο φόβος παραμένει: όταν νιώσεις μόνος στο σκοτάδι και ακούσεις τον ήχο από κάτι βαρύ που σέρνεται... να ξέρεις ότι ίσως πλησιάζει. Και τότε, κράτα την ανάσα σου. Γιατί αν καταλάβει πως φοβάσαι, ο σάκος θα ανοίξει.
Και δεν κλείνει ποτέ αδειανός.
