Ήταν μια εποχή γεμάτη αναταραχή και αβεβαιότητα, στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Στην ήσυχη, κατά τα άλλα, πολιτεία της Καλιφόρνια, κάτι σκοτεινό είχε αρχίσει να αναδύεται από τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Ήταν τότε που το όνομα "Zodiac" χαράχθηκε στη συλλογική συνείδηση των Αμερικανών — όχι σαν ζώδιο, αλλά σαν εφιάλτης με σάρκα και οστά. Ένας δολοφόνος χωρίς πρόσωπο. Ένα φάντασμα με πένα και μαχαίρι. Ένα πλάσμα που τρεφόταν με τον φόβο.
Ο Zodiac εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ωμή βιαιότητα. Οι πρώτες του επιθέσεις έγιναν σε ερημικά σημεία, σε ζευγάρια που αναζητούσαν ησυχία και απομόνωση. Οι δολοφονίες ήταν βάναυσες, ανελέητες, χωρίς κάποιον εμφανή λόγο — εκτός ίσως από την απόλαυση του ίδιου του φόνου. Αλλά εκεί που άλλοι δολοφόνοι δρουν και κρύβονται, ο Zodiac έκανε το αδιανόητο: μιλούσε.
Με γράμματα γεμάτα αλαζονεία και σαδισμό, ο Zodiac άρχισε να αποστέλλει μηνύματα στις μεγαλύτερες εφημερίδες του Σαν Φρανσίσκο. Μέσα σε αυτά περιείχε κρυπτογραφημένους γρίφους, απειλές, και αναφορές στις δολοφονίες του. Οι κώδικες του — κάποιοι εκ των οποίων παραμένουν άλυτοι μέχρι σήμερα — αποτελούσαν πρόκληση προς την αστυνομία και τον Τύπο: "Πιάστε με αν μπορείτε".
Η υπογραφή του; Ένα κυκλικό σύμβολο που έμοιαζε με σκοπευτικό όπλου. Δίπλα του, ένα όνομα: Zodiac.
Ο φόβος εξαπλώθηκε ταχύτατα. Η αστυνομία κινητοποιήθηκε, η κοινωνία παρέλυσε, και οι εφημερίδες έγιναν το πεδίο μάχης ανάμεσα στον δολοφόνο και την κοινή γνώμη. Οι ερευνητές έψαχναν για ένα μοτίβο, για κάποιο στοιχείο που να τους οδηγήσει στον δράστη. Μα κάθε φορά, ο Zodiac φαινόταν να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά.
Το πιο τρομακτικό; Ο δολοφόνος φαινόταν να διψά περισσότερο για προσοχή παρά για αίμα. Σε μια από τις επιστολές του, ισχυρίστηκε πως είχε σκοτώσει 37 ανθρώπους — αν και οι επιβεβαιωμένοι φόνοι είναι λιγότεροι. Ήθελε να τον φοβούνται. Ήθελε να τον θυμούνται. Ήθελε να μείνει ατιμώρητος.
Και τα κατάφερε.
Παρά τα χιλιάδες έγγραφα, τις συνεντεύξεις, τις υποψίες, και τις θεωρίες που γεννήθηκαν, η ταυτότητα του Zodiac παρέμεινε ένα από τα πιο αινιγματικά μυστήρια στην ιστορία του εγκλήματος. Διάφορα ονόματα προτάθηκαν. Ύποπτοι ανακρίθηκαν. DNA εξετάστηκε. Μα καμία απόδειξη δεν ήταν αρκετή. Ο Zodiac — όποιος κι αν ήταν — χάθηκε μέσα στο πλήθος, πίσω από τα γράμματα και τους κώδικες του, αφήνοντας πίσω του έναν αστικό θρύλο που τροφοδοτεί τον φόβο και τη φαντασία ακόμη και σήμερα.
Το μυστήριο δεν έσβησε με τον χρόνο. Αντίθετα, μεγάλωσε. Έγινε θρύλος. Και όπως όλοι οι θρύλοι, έτσι κι αυτός είναι επικίνδυνα ελκυστικός. Γιατί πίσω από κάθε άλυτο μυστήριο, κρύβεται η βαθύτερη αγωνία του ανθρώπου: η αλήθεια που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Ίσως, κάπου εκεί έξω, ο Zodiac να διάβαζε τα άρθρα για τον εαυτό του, να χαμογελούσε σαρδόνια και να απολάμβανε το γεγονός ότι κατάφερε το ακατόρθωτο: να σκορπίσει τρόμο και να μείνει για πάντα άπιαστος. Ένας δολοφόνος χωρίς πρόσωπο. Ένα αίνιγμα δίχως λύση.
