Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι Δίδυμοι Πύργοι έπεσαν με μια ταχύτητα και ακρίβεια που ξάφνιασε τον κόσμο. Οι εικόνες από εκείνη την ημέρα, το καπνισμένο τοπίο, οι φλόγες που αναπηδούσαν και οι τεράστιες καταρρεύσεις των κτιρίων παραμένουν ανεξίτηλες στη μνήμη του καθενός. Όμως, για κάποιους, η επίθεση στους πύργους δεν ήταν μια φυσική συνέπεια της τρομοκρατίας, αλλά ένα προμελετημένο σχέδιο που εκτυλίχθηκε για να εξυπηρετήσει άλλους, πιο σκοτεινούς σκοπούς.
Ο τρόπος με τον οποίο τα κτίρια κατέρρευσαν σε ευθεία γραμμή, σχεδόν τέλεια, έφερε αμφιβολίες σε πολλούς. Όταν ένα κτίριο δέχεται τόσο μεγάλη πρόσκρουση, το αποτέλεσμα συνήθως είναι η εκτεταμένη ζημιά σε ένα μόνο μέρος, με το υπόλοιπο να καταρρέει σταδιακά. Αλλά τα Δίδυμα Πύργοι κατέρρευσαν σαν να είχαν ανατιναχτεί εκ των έσω, σαν να ακολουθούσαν ένα αυστηρά σχεδιασμένο σχέδιο κατάρρευσης. Αν πράγματι υπήρχαν εκρηκτικά στο εσωτερικό των κτιρίων, ποιος τα τοποθέτησε; Και γιατί δεν υπήρχαν ενδείξεις για κάτι τέτοιο, ακόμα και μετά από εκτεταμένες έρευνες;
Υπάρχουν επίσης άλλες αναπάντητες ερωτήσεις που σχετίζονται με το χρονικό της ημέρας. Η καθυστέρηση στις αντιδράσεις του αμερικανικού στρατού και της αεροπορίας, όταν τα αεροπλάνα είχαν ήδη εκτραπεί, μοιάζει δύσκολο να εξηγηθεί ως απλή αμέλεια. Στις ημέρες πριν την 11η Σεπτεμβρίου, είχαν γίνει ασκήσεις προσομοίωσης αεροπειρατείας, και αυτή η σύμπτωση ενδέχεται να μην ήταν απλή τύχη. Πολλοί αναρωτιούνται αν η καθυστέρηση στην αντίδραση είχε να κάνει με το γεγονός ότι υπήρχαν πληροφορίες που, αν είχαν ενεργήσει άμεσα, ίσως να είχαν αποτρέψει την τραγωδία.
Αλλά η πιο σοβαρή αμφιβολία που εξακολουθεί να γεννά ερωτήματα αφορά την ίδια την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Οι θεωρίες που υποστηρίζουν ότι η επίθεση ήταν μια "εσωτερική" συνωμοσία, μια επιχείρηση σχεδιασμένη για να δικαιολογήσει στρατιωτικές επεμβάσεις και να ενισχύσει την εσωτερική επιτήρηση, κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, οι αλλαγές στους νόμους και οι αυστηρότεροι έλεγχοι στα αεροδρόμια, όλα τα μέτρα που ακολούθησαν την επίθεση, φαίνονται να εξυπηρετούν μια πολιτική ατζέντα που αναδείχθηκε από την τραγωδία. Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι ότι, μέσα από τη σύγκρουση και το φόβο, δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για έναν νέο, παγκόσμιο πόλεμο; Και πόσο δύσκολο είναι να πιστέψει κανείς ότι κάποιοι, κάπου, ίσως είχαν συμφέρον να προκληθεί ακριβώς αυτό το χάος;
Αυτό που κάνει τις θεωρίες συνωμοσίας να φαίνονται ακόμα πιο πειστικές είναι η συνεχής άρνηση από τις αρχές να παράσχουν πλήρη και ανεξάρτητη έρευνα για τα γεγονότα της ημέρας. Οι επίσημοι απολογισμοί και τα συμπεράσματα για την κατάρρευση των Πύργων ή τις αντιδράσεις της κυβέρνησης συχνά αφήνουν ανοιχτά κενά και αμφιβολίες. Η περίφημη Έκθεση της Επιτροπής της 11ης Σεπτεμβρίου έχει κατηγορηθεί ότι αγνοεί σημαντικές πτυχές των γεγονότων ή ότι προσπαθεί να καλύψει πιθανά λάθη και παραλείψεις. Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η άρνηση να εξεταστούν τα πιο σκοτεινά σενάρια μπορεί να είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά. Όταν η επίσημη εκδοχή φαίνεται να αποκλείει ή να αγνοεί όλα τα ανεξήγητα και τα ύποπτα, το μόνο που μένει είναι να σκεφτεί κανείς τι ακριβώς προσπαθεί να καλυφθεί.
Η τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου αποτέλεσε τον καταλύτη για έναν νέο κόσμο, έναν κόσμο όπου ο φόβος, η στρατιωτική ισχύς και ο έλεγχος της πληροφορίες έγιναν πιο ισχυροί από ποτέ. Ίσως αυτή η νέα πραγματικότητα να μην ήρθε απλά ως φυσικό επακόλουθο των επιθέσεων, αλλά ως αποτέλεσμα μιας επιδέξιας στρατηγικής που σχεδιάστηκε πολύ πριν από την ημέρα εκείνη. Και αν οι θεωρίες συνωμοσίας ισχύουν, τότε η 11η Σεπτεμβρίου δεν ήταν μια απλή τρομοκρατική επίθεση, αλλά μια συντονισμένη επιχείρηση, με σκοπό να αλλάξει για πάντα την πορεία της ιστορίας και τη φύση του κόσμου στον οποίο ζούμε. Και ίσως αυτή η αλήθεια να είναι το πιο τρομακτικό απ' όλα.
