Στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η Αίγυπτος βρισκόταν ακόμη στο επίκεντρο των αρχαιολογικών αναζητήσεων, ένας Άγγλος αρχαιολόγος, ο Χάουαρντ Κάρτερ, ξεκίνησε ένα ταξίδι που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία. Ήταν το 1922 όταν, μετά από χρόνια επίμονης έρευνας και απογοητεύσεων, ανακάλυψε τη μυστική είσοδο ενός τάφου στην Κοιλάδα των Βασιλέων. Ένας ασήμαντος φαραώ, άγνωστος τότε στο ευρύ κοινό, θα επέστρεφε από τα βάθη των αιώνων για να στοιχειώσει τον σύγχρονο κόσμο. Το όνομά του: Τουταγχαμών.
Ο τάφος, σχεδόν ανέπαφος από τυμβωρύχους, αποτέλεσε τον σπουδαιότερο αρχαιολογικό θησαυρό της Αιγύπτου. Χρυσά αγάλματα, τελετουργικά αντικείμενα, άρματα, κοσμήματα και, στο κέντρο όλων, η επιβλητική σαρκοφάγος με τη χρυσή νεκρική μάσκα του νεαρού βασιλιά. Όμως, μαζί με τον θησαυρό, ξύπνησε και κάτι σκοτεινό· μια κατάρα που, σύμφωνα με πολλούς, δεν έπρεπε ποτέ να αμφισβητηθεί.
Λίγο μετά το άνοιγμα του τάφου, μια σειρά από παράξενους θανάτους άρχισε να συγκλονίζει την αποστολή. Ο λόρδος Κάρναρβον, ο χρηματοδότης της ανασκαφής, πέθανε ξαφνικά από μόλυνση που προκλήθηκε από τσίμπημα κουνουπιού. Λέγεται πως, τη στιγμή που ξεψυχούσε, όλα τα φώτα στο Κάιρο έσβησαν. Ο σκύλος του, πίσω στην Αγγλία, ούρλιαξε και πέθανε την ίδια ώρα. Οι εφημερίδες μίλησαν για τη «Κατάρα του Φαραώ», και από τότε, το φαινόμενο πήρε διαστάσεις θρύλου.
Άλλοι που είχαν συμμετάσχει στην ανασκαφή αρρώστησαν ή πέθαναν μέσα στα επόμενα χρόνια κάτω από ανεξήγητες συνθήκες. Κάποιοι μίλησαν για τυχαίες συμπτώσεις, άλλοι όμως έβλεπαν πίσω από τα γεγονότα την αόρατη εκδίκηση του νεκρού βασιλιά. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν βαθιά ότι ο τάφος ήταν ιερός τόπος, προορισμένος να διαφυλάσσει την αιώνια ησυχία του Φαραώ. Η παραβίαση της σιωπής του ισοδυναμούσε με προσβολή στους θεούς του Κάτω Κόσμου.
Υπήρξαν μαρτυρίες για μια επιγραφή, χαραγμένη στην είσοδο του τάφου, που προειδοποιούσε:
«Ο θάνατος θα έρθει με φτερά γρήγορα σε εκείνον που θα διαταράξει την αιώνια ειρήνη του Φαραώ».
Αν και ο Κάρτερ αρνήθηκε αργότερα ότι υπήρχε τέτοια επιγραφή, η φράση είχε ήδη ριζώσει στη λαϊκή φαντασία, μετατρέποντας την ανασκαφή σε σύμβολο του μυστηρίου και του φόβου.
Σήμερα, οι επιστήμονες εξηγούν τα περιστατικά με ψυχραιμία. Μύκητες, τοξικές ουσίες και βακτήρια που είχαν παγιδευτεί για χιλιετίες μέσα στον τάφο ενδέχεται να ευθύνονταν για τους θανάτους. Η στατιστική, επίσης, δείχνει ότι οι περισσότεροι από όσους συμμετείχαν στην ανασκαφή έζησαν κανονική ζωή. Όμως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τη σκοτεινή αύρα που περιβάλλει ακόμη το όνομα του Τουταγχαμών.
Ίσως η «κατάρα» να μην είναι υπερφυσική. Ίσως να είναι το βάρος του σεβασμού προς το παρελθόν, μια προειδοποίηση προς την ανθρώπινη αλαζονεία. Ο άνθρωπος που ξεθάβει την αιωνιότητα πρέπει να είναι έτοιμος να αντικρίσει τα βλέμματά της. Και εκεί, ανάμεσα στους τοίχους με τις ιερές επιγραφές και τα αρώματα του θανάτου, ο μύθος του Τουταγχαμών συνεχίζει να ψιθυρίζει στα αυτιά των επισκεπτών:
ότι οι Φαραώ μπορεί να έχουν πεθάνει, αλλά η ισχύς τους δεν έσβησε ποτέ.
