Η ιστορία των δύο ανδρών που βρέθηκαν νεκροί στον λόφο Βιντεντέμ, κοντά στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 1966, δεν είναι απλώς ένα ακόμα ανεξήγητο μυστήριο· είναι ένα από τα πιο ανατριχιαστικά επεισόδια που, για πολλούς, συνδέονται με το άγνωστο και ίσως με την ίδια την επαφή με εξωγήινη παρουσία. Οι Μανουέλ Περέιρα ντα Κρουζ και Μιγκέλ Ζοζέ Βιάνα αναχώρησαν από την πόλη τους με την πρόφαση ενός επαγγελματικού ταξιδιού, αλλά το μονοπάτι τους κατέληξε σε μια σκηνή που μοιάζει με τελετουργία προς το άγνωστο.
Όταν βρέθηκαν τα σώματά τους, η εικόνα πάγωσε ακόμα και τους πιο σκληραγωγημένους ερευνητές: φορούσαν κοστούμια και αδιάβροχα, και στα πρόσωπά τους υπήρχαν παράξενες μάσκες από μόλυβδο – σαν να ήθελαν να προστατευθούν από μια δύναμη τόσο ισχυρή και αόρατη, που τα μάτια τους δεν έπρεπε να την αντικρίσουν απευθείας. Δίπλα τους, το σημειωματάριο περιείχε την αινιγματική φράση: «16:30 να είμαστε στο προκαθορισμένο σημείο. 18:30 να πάρουμε τις κάψουλες, μετά να περιμένουμε την προστασία των μεταλλικών μασκών και να περιμένουμε το σήμα».
Το «σήμα» αυτό έγινε το κλειδί του μυστηρίου. Σε ποιον απευθυνόταν; Από ποιον θα το λάμβαναν; Και γιατί ήταν απαραίτητες οι μάσκες από μόλυβδο; Μια δημοφιλής θεωρία είναι πως οι δύο άνδρες είχαν πειστεί ότι θα ερχόντουσαν σε επαφή με εξωγήινες οντότητες. Οι μάσκες ίσως κατασκευάστηκαν για να τους προστατεύσουν από την έντονη ακτινοβολία ή το φως που πίστευαν ότι θα εξέπεμπε το διαστημόπλοιο ή τα όντα που περίμεναν να συναντήσουν. Η λήψη των «καψουλών» – ίσως ναρκωτικών ή δηλητηρίου – θα μπορούσε να ήταν μέσο για να τους φέρει σε κατάσταση «υψηλής συνείδησης», ώστε να γίνουν δεκτοί από αυτούς τους επισκέπτες.
Μάρτυρες της περιοχής ανέφεραν ότι είχαν δει παράξενα φώτα στον ουρανό τις ίδιες μέρες που οι άνδρες εξαφανίστηκαν. Μερικοί υποστήριξαν ότι επρόκειτο για φωτεινές σφαίρες που αιωρούνταν πάνω από τον λόφο, σαν να παρακολουθούσαν το σημείο. Οι φήμες αυτές ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι το «προκαθορισμένο σημείο» ίσως δεν ήταν απλώς μια τοποθεσία στη γη, αλλά ένα σημείο συνάντησης με κάτι που προερχόταν από πολύ πιο μακριά.
Οι ερευνητές δεν βρήκαν ποτέ ίχνη βίας, ούτε εξηγήσεις που να ταιριάζουν λογικά με τα γεγονότα. Η αστυνομία κατέληξε σε αδιέξοδο, οι τοξικολογικές εξετάσεις ήταν ασαφείς, και η υπόθεση σιγά-σιγά έμεινε να σαπίζει στη σιωπή. Όμως, για εκείνους που πιστεύουν στο ανεξήγητο, η ιστορία δεν ξεχάστηκε. Οι μάσκες από μόλυβδο μοιάζουν με παράξενα απομεινάρια μιας απόπειρας επαφής που πήγε τραγικά στραβά.
Ίσως οι δύο άντρες να είχαν πειστεί πως θα γίνονταν μάρτυρες μιας αποκάλυψης πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση. Ίσως να στάθηκαν εκεί, στον λόφο, περιμένοντας να δουν φώτα να σκίζουν τον ουρανό. Κι ίσως, στο τέλος, να βρέθηκαν πράγματι μπροστά σε κάτι που ξεπερνούσε τη δύναμη και την αντοχή τους. Το μόνο που έμεινε πίσω ήταν τα σώματά τους, οι μάσκες, και το ανατριχιαστικό μήνυμα για το «σήμα» που ποτέ δεν εξηγήθηκε.
Η υπόθεση των Μασκών από Μόλυβδο συνεχίζει να στοιχειώνει, γιατί δεν μπορεί να μπει σε λογικά πλαίσια. Αν δεν ήταν μια τελετή, αν δεν ήταν μια απάτη, τότε τι ήταν; Μήπως ήταν η πρώτη – και μοιραία – συνάντηση με εξωγήινη παρουσία στη Βραζιλία; Ένα σιωπηλό κάλεσμα από τα άστρα που οι δύο άντρες άκουσαν και ακολούθησαν, χωρίς ποτέ να επιστρέψουν;
