Υπάρχουν φήμες που σέρνονται μέσα στις σκιές του διαδικτύου, ιστορίες που φέρουν τη μορφή παλιών φιλμ, ξεχασμένων αρχείων και καταραμένων δημιουργιών. Μία από τις πιο αινιγματικές απ’ αυτές είναι η υπόθεση του “Suicide Mouse.avi” — ένα βίντεο που φέρεται να προήλθε από τα σκοτεινά αρχεία της ίδιας της Disney, και που, σύμφωνα με όσους το είδαν, δεν θα έπρεπε ποτέ να είχε υπάρξει.
Η ιστορία ξεκινά με την ανακάλυψη ενός μυστηριώδους αρχείου που λέγεται πως βρέθηκε στα αρχεία συντήρησης των πρώτων κινουμένων σχεδίων του στούντιο. Ένα ασπρόμαυρο βίντεο, διάρκειας περίπου εννέα λεπτών, χωρίς μουσική ή διαλόγους. Το μόνο που δείχνει, αρχικά, είναι τον Μίκυ Μάους — όχι τον χαρούμενο ήρωα που γνωρίζουμε, αλλά μια αλλόκοτη, θλιμμένη μορφή, να περπατά αργά σ’ έναν μονότονο δρόμο που φαίνεται να μην τελειώνει ποτέ.
Οι πρώτες στιγμές της ταινίας μοιάζουν βαρετές, σχεδόν αθώες. Όμως όσο προχωρά, κάτι αρχίζει να αλλάζει. Το φόντο διαστρεβλώνεται, οι σκιές πυκνώνουν, και το πρόσωπο του Μίκυ αρχίζει να αλλοιώνεται. Το χαμόγελο του μετατρέπεται σε μια παραμορφωμένη γκριμάτσα, τα μάτια του χάνουν το φως τους, και το περπάτημά του γίνεται όλο και πιο ασυντόνιστο, σαν να κουβαλάει ένα αόρατο βάρος.
Μετά από περίπου δύο λεπτά, ο ήχος εισβάλλει: ένα υπόκωφο μουρμουρητό, σαν στατικό βουητό ή ηχογραφημένες κραυγές πίσω από τζάμι. Η εικόνα αρχίζει να τινάζεται, σαν η ίδια η ταινία να αντιστέκεται στην προβολή της. Το βουητό μετατρέπεται σε παρατεταμένα ουρλιαχτά — όχι ενός χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων, αλλά ανθρώπινα, βαθιά, ασφυκτικά.
Σύμφωνα με όσους ισχυρίζονται ότι είδαν το πλήρες φιλμ, περίπου στο έβδομο λεπτό η εικόνα χάνεται τελείως. Μαύρο. Και μέσα στο σκοτάδι, για ένα-δύο δευτερόλεπτα, φαίνεται ένα παραμορφωμένο πρόσωπο — κάτι ανάμεσα σε άνθρωπο και μαριονέτα, με μάτια που μοιάζουν να παρακαλούν για κάτι. Λένε πως μετά απ’ αυτό, η οθόνη επιστρέφει στο πρόσωπο του Μίκυ, τώρα εντελώς κατεστραμμένο, με ένα χαμόγελο που σπαρταρά σαν glitch, πριν πέσει και χαθεί.
Το αρχείο υποτίθεται πως ανακαλύφθηκε από έναν τεχνικό του στούντιο στις αρχές της δεκαετίας του ’30, λίγο πριν το διαγράψουν οριστικά. Η ιστορία λέει πως ο άνθρωπος που το βρήκε βγήκε από το δωμάτιο προβολής χωρίς να μιλήσει ποτέ ξανά — απλώς επαναλάμβανε τη φράση:
“The real suffering is not known.”
(«Ο αληθινός πόνος δεν είναι γνωστός.»)
Το βίντεο εξαφανίστηκε για δεκαετίες, μέχρι που —λένε— ένα αντίγραφό του εμφανίστηκε ξανά στο διαδίκτυο. Ανέβηκε ανώνυμα σε φόρουμ για πειραματικά φιλμ, με τίτλο “SuicideMouse.avi”. Τα περισσότερα links εξαφανίστηκαν μέσα σε ώρες, διαγραμμένα από άγνωστες πηγές. Όσοι πρόλαβαν να το δουν περιέγραψαν ένα παράξενο φαινόμενο: η οθόνη του υπολογιστή τους έσβηνε μόνη της πριν το τέλος, και το αρχείο κατέστρεφε τμήματα του σκληρού δίσκου, σαν να ήθελε να εξαφανίσει τον εαυτό του.
Πολλοί ερευνητές των creepypasta έχουν προσπαθήσει να εντοπίσουν την προέλευση της ιστορίας. Άλλοι τη θεωρούν προϊόν αστικού μύθου, άλλοι υποθέτουν ότι πρόκειται για πειραματικό φιλμ που δημιουργήθηκε ως ψυχολογική δοκιμή. Μα κανείς δεν έχει καταφέρει να βρει πειστήρια για το αρχικό βίντεο — μόνο αποσπάσματα, αλλοιωμένα screenshots και αναφορές από «μάρτυρες» που δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ.
Κι όμως, το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ένα κοινό σημείο σε όλες τις αφηγήσεις: κάθε θεατής περιγράφει το ίδιο συναίσθημα όταν τελειώνει η προβολή — όχι τρόμο, αλλά μια απόκοσμη μελαγχολία, σαν η ίδια η ταινία να προσπαθεί να μεταδώσει την απελπισία ενός όντος παγιδευμένου μέσα στην εικόνα.
Μερικοί λένε ότι αν δεις το αρχείο σε πλήρη οθόνη, λίγο πριν τελειώσει, η φιγούρα του Μίκυ στρέφει το βλέμμα της προς τα εσένα. Και τότε το βίντεο σταματά απότομα.
Κανείς δεν ξέρει αν το Suicide Mouse.avi ήταν πραγματικό, ή απλώς ένας ψηφιακός μύθος γεννημένος για να μας θυμίζει πως ακόμα και το πιο αθώο σύμβολο μπορεί να μετατραπεί σε κάτι αφύσικα σκοτεινό όταν αντικρύσει τη φθορά του ίδιου του δημιουργού του.
Κι αν κάπου υπάρχει πράγματι αυτό το βίντεο, ίσως δεν έχει σημασία πια.
Γιατί εκείνος που το βλέπει — δεν μένει ποτέ ο ίδιος.
