Η ιστορία του Ed Gein είναι μια από τις πλέον εμβληματικές και συνάμα εφιαλτικές υποθέσεις στον κόσμο του εγκλήματος. Το όνομά του έχει συνδεθεί με την έννοια του τρόμου και της διαστροφής, καθώς τα έργα του ξεπέρασαν τα όρια της φαντασίας και άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην αμερικανική κουλτούρα του 20ού αιώνα.
Ο Edward Theodore Gein γεννήθηκε το 1906 στο La Crosse του Ουισκόνσιν. Η οικογένειά του ζούσε σε απομόνωση και ανέχεια. Ο πατέρας του, George, ήταν αλκοολικός και αδύναμος χαρακτήρας, ενώ η μητέρα του, Augusta, ήταν αυστηρή, θρησκόληπτη και βαθιά καταπιεστική. Επέβαλε στους δύο γιους της, τον Henry και τον Ed, μια διαστρεβλωμένη εικόνα του κόσμου: ηθική διαφθορά, αμαρτία και αδυναμία να εμπιστευτούν κανέναν εκτός από εκείνη. Ο μικρός Ed αναπτύσσει μια σχεδόν θρησκευτική λατρεία προς τη μητέρα του, εξαρτώμενος πλήρως από την αποδοχή της.
Μεγαλώνοντας απομονωμένος, ο Ed δεν ανέπτυξε κοινωνικές δεξιότητες. Στο σχολείο ήταν ντροπαλός, με χαμηλή αυτοεκτίμηση, και οι συμμαθητές του τον θεωρούσαν «περίεργο». Διάβαζε κόμικς, βιβλία για θανάτους, εγκλήματα και τελετουργίες, ενώ η αυστηρή μητέρα του τον κρατούσε σε πνευματική και συναισθηματική αιχμαλωσία.
Το 1940 πεθαίνει ο πατέρας του. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1944, ο αδερφός του Henry βρίσκει φρικτό θάνατο σε μια πυρκαγιά — υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Υπάρχουν υπόνοιες πως ο Ed τον σκότωσε, όμως ποτέ δεν αποδείχθηκε. Έτσι, μένει μόνος με τη μητέρα του, μέχρι τον θάνατό της το 1945. Ο χαμός της Augusta τον βυθίζει σε ψυχολογικό κενό που δεν θα ξεπεράσει ποτέ. Το σπίτι τους, βυθισμένο στη σιωπή και την παρακμή, γίνεται το καταφύγιό του.
Μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Ed ζει μόνος στο αγρόκτημα. Κλεισμένος σε ένα περιβάλλον γεμάτο σκιές, στρέφεται όλο και περισσότερο σε σκοτεινές σκέψεις. Αν και εργάζεται περιστασιακά σε αγροτικές δουλειές, ο εσωτερικός του κόσμος κυριαρχείται από εμμονές. Αρχίζει να διαβάζει βιβλία για πειραματισμούς με πτώματα, τελετές νεκρολατρίας και ανατομία.
Σύντομα, οι εμμονές αυτές γίνονται πράξη. Ο Gein αρχίζει να ξεθάβει σώματα από τα τοπικά νεκροταφεία, κυρίως γυναίκες που του θύμιζαν τη μητέρα του. Από τα πτώματα έπαιρνε μέλη και δέρμα, τα οποία χρησιμοποιούσε για να κατασκευάσει αντικείμενα, ρούχα και στολίδια. Η μανία του ήταν τόσο έντονη, που στόχος του έγινε να «αναστήσει» τη μητέρα του φτιάχνοντας ένα γυναικείο «κοστούμι» από ανθρώπινο δέρμα, ώστε να μπορεί να «μπαίνει» στη θέση της.
Η αρρωστημένη εμμονή δεν σταμάτησε στη νεκροφιλία. Ο Ed Gein προχώρησε και σε δολοφονίες.
-
Το 1954 εξαφανίστηκε η Mary Hogan, ιδιοκτήτρια μπαρ στην περιοχή. Χρόνια αργότερα, η αστυνομία βρήκε το κρανίο της στο σπίτι του Gein.
-
Στις 16 Νοεμβρίου 1957, η Bernice Worden, ιδιοκτήτρια καταστήματος σιδηρικών, εξαφανίστηκε. Ο γιος της ενημέρωσε την αστυνομία και τα στοιχεία οδήγησαν στον Gein, που ήταν ο τελευταίος πελάτης της εκείνη την ημέρα.
Η αστυνομία πήγε στο σπίτι του. Αυτό που αντίκρισε ξεπερνούσε κάθε φαντασία.
Μέσα στο αγρόκτημα, οι αστυνομικοί βρήκαν ένα σκηνικό φρίκης:
-
Το πτώμα της Bernice Worden κρεμασμένο, ανοιγμένο όπως σε σφαγείο.
-
Κρανία χρησιμοποιημένα ως μπολ.
-
Καρέκλες καλυμμένες με ανθρώπινο δέρμα.
-
Μάσκες φτιαγμένες από πρόσωπα.
-
Γυναικεία ρούχα κατασκευασμένα από δέρμα και μέλη πτωμάτων.
-
Δοχεία και στολίδια από κόκαλα.
Οι αποκαλύψεις σόκαραν την κοινωνία. Το όνομα του Gein έγινε σύμβολο του απόλυτου τρόμου.
Ο Gein ομολόγησε δύο δολοφονίες και πολλαπλές παραβιάσεις σε τάφους. Οι ψυχίατροι τον έκριναν παράφρονα και ακατάλληλο για δίκη. Τοποθετήθηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του μέχρι τον θάνατό του το 1984.
Η υπόθεση του Ed Gein υπήρξε καταλύτης για την ποπ κουλτούρα. Ενέπνευσε ταινίες, βιβλία και θρύλους. Χαρακτήρες όπως ο Norman Bates στο «Psycho», ο Leatherface στο «Texas Chainsaw Massacre» και ο Buffalo Bill στο «Silence of the Lambs» φέρουν το αποτύπωμά του.
Η ιστορία του δεν είναι απλώς μια αφήγηση εγκλήματος. Είναι μια σκοτεινή μελέτη πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, την παρακμή, την απομόνωση και τη δύναμη των εμμονών. Ο Ed Gein υπήρξε μια θλιβερή, εφιαλτική φιγούρα: ένα παιδί παραμελημένο, ένας ενήλικας αποκομμένος από την πραγματικότητα, και τελικά, ένα σύμβολο του απόλυτου τρόμου.
Το σπίτι του κάηκε λίγο αργότερα, σαν να ήθελε η κοινωνία να σβήσει κάθε ίχνος του. Όμως η ιστορία του συνεχίζει να στοιχειώνει, θυμίζοντας ότι πίσω από τις πιο ήσυχες και ταπεινές προσόψεις, μπορεί να κρύβεται το πιο απόκοσμο σκοτάδι.
