Ήταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα, 19 Σεπτεμβρίου 1961, όταν ο ουρανός του Νιού Χάμσαϊρ φαινόταν να αναπνέει διαφορετικά. Στο σκοτεινό δρόμο της Διαδρομής 3, ένα αυτοκίνητο σταματά απότομα. Μέσα, η Betty και ο Barney Hill κοιτούν προς τα πάνω — ένα φως, αφύσικα αθόρυβο, κινείται χωρίς νόμους βαρύτητας. Το επόμενο που θυμούνται, είναι τρία χαμένα ωρών, και μια απόσταση 35 μιλίων που έχει διανυθεί χωρίς συνείδηση.
Η Betty επικοινωνεί με την κοντινή βάση Pease. Ο Ταγματάρχης Πολ Χέντερσον ελέγχει τα δεδομένα ραντάρ. Όχι μία, αλλά δύο ξεχωριστές εγκαταστάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας είχαν καταγράψει άγνωστη δραστηριότητα στον ουρανό εκείνη τη νύχτα. Οι τρεις αναφορές — της Betty, του ραντάρ, του Henderson — ενοποιούνται και καταχωρούνται στο διαβόητο Project Blue Book.
Δύο εβδομάδες μετά, οι εφιάλτες αρχίζουν. Η Betty βλέπει τον εαυτό της σε έναν χώρο που δεν μοιάζει με τίποτα γήινο. Ψυχρά, απρόσωπα όντα με τεράστια μαύρα μάτια, μελετούν το σώμα της, πειραματίζονται, επικοινωνούν χωρίς στόματα. Ο Barney περιγράφει, κάτω από ύπνωση, τις ίδιες εικόνες. Οι περιγραφές τους, αν και προέρχονται από διαφορετικές συνεδρίες, ταιριάζουν σχεδόν τέλεια.
Η μορφή του "Γκρίζου" εξωγήινου γεννιέται. Το μεγάλο κεφάλι, το άδειο βλέμμα, το γκρίζο δέρμα — όλα παίρνουν μορφή από τα βάθη της ασυνείδητης μνήμης. Ή... από κάτι άλλο;
Η Betty σχεδιάζει έναν αστρικό χάρτη. Τον είδε στο διαστημόπλοιο, λέει. Αργότερα, ερευνητές θα τον ταυτοποιήσουν με την περιοχή Zeta Reticuli, μια μακρινή γωνιά του διαστήματος. Είναι απλώς σύμπτωση ή ένας ψίθυρος από τα άστρα;
Μέχρι σήμερα, η υπόθεσή τους στέκεται στο ημίφως ανάμεσα στη μυθολογία και την πραγματικότητα. Άλλοι μιλούν για αυθυποβολή, ψυχολογική ευπάθεια, επιρροές από την pop κουλτούρα. Αλλά εκείνη τη νύχτα, πάνω από τα σκοτεινά δάση του Indian Head, κάτι συνέβη. Κάτι που άλλαξε τα πάντα.
