Στην καρδιά της Γαλλίας του 17ου αιώνα, σε μια εποχή όπου το σκοτάδι της δεισιδαιμονίας και η λάμψη της πίστης συγκρούονταν με βίαιο τρόπο, ξετυλίχθηκε μία από τις πιο παράξενες και ανατριχιαστικές ιστορίες του ευρωπαϊκού μεσαίωνα. Στην πόλη Λουντέν (Loudun), το 1632, οι τοίχοι ενός μοναστηριού Ουρσουλινών έγιναν μάρτυρες ενός ανεξήγητου φαινομένου: μια σειρά από εξορκισμούς που θα συντάραζαν την κοινότητα και θα καταλήξουν στην καύση ενός ιερέα.
Όλα ξεκίνησαν όταν η ηγουμένη του μοναστηριού, Jeanne des Anges, δήλωσε πως ήταν στοιχειωμένη από δαίμονες. Δεν άργησε να ακολουθήσει ολόκληρη η μονή. Δεκάδες μοναχές ισχυρίζονταν ότι δαίμονες τις καταλάμβαναν, ότι μιλούσαν ξένες γλώσσες, ότι βασανίζονταν σωματικά και πνευματικά από αόρατες δυνάμεις. Τα σώματά τους συστρέφονταν, οι φωνές τους άλλαζαν, και τα λόγια τους έσταζαν βλασφημία.
Σύντομα, η υπόθεση προσέλκυσε την προσοχή των εκκλησιαστικών αρχών, του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ’, αλλά και του ίδιου του Καρδινάλιου Ρισελιέ. Οι εξορκισμοί ξεκίνησαν δημόσια. Ο κόσμος συνέρρεε για να δει τα φαινόμενα με τα μάτια του. Οι φωνές των δαιμόνων, που μιλούσαν μέσα από τις μοναχές, κατηγορούσαν έναν άνθρωπο: τον πατέρα Urbain Grandier.
Ο Grandier ήταν ένας ιερέας με φήμη χαρισματικού, αλλά και αλαζονικού άντρα. Είχε εχθρούς — πολλούς. Οι κατηγορίες τον ήθελαν να έχει συνάψει ένα «σύμφωνο με τον διάβολο», έγγραφο το οποίο, λέγεται, παρουσιάστηκε ως απόδειξη στη δίκη του, υπογεγραμμένο από τον ίδιο και πέντε δαίμονες. Το κείμενο ήταν γραμμένο με σύμβολα και λατινικές φράσεις, γεμάτο σκοτεινές υποσχέσεις.
Παρά τις προσπάθειές του να αποδείξει την αθωότητά του, ο Grandier βασανίστηκε, δικάστηκε και τελικά καταδικάστηκε. Στις 18 Αυγούστου του 1634, κατέληξε στην πυρά, κρατώντας το βλέμμα του στον ουρανό. Λέγεται πως οι κραυγές του ενώθηκαν με τις φωνές των "δαιμονισμένων", που συνέχισαν να φωνάζουν ακόμη και μετά τον θάνατό του.
Ήταν πράγματι ένα δαιμονικό ξέσπασμα ή ένα μαζικό ψυχολογικό φαινόμενο, ίσως και πολιτική σκευωρία; Οι ιστορικοί διχάζονται μέχρι σήμερα. Όμως το Λουντέν έμεινε για πάντα στοιχειωμένο από την ανάμνηση αυτών των ημερών — όπου η πίστη μεταμορφώθηκε σε τρόμο και οι εξορκισμοί έγιναν θέαμα, δίκη και τιμωρία.
