Δεν υπάρχει παιδί στον κόσμο που να μην έχει ξυπνήσει κάποια νύχτα με τον φόβο πως κάτι παραμονεύει κάτω από το κρεβάτι του. Μια σκιά, ένας ψίθυρος, ένα άνοιγμα στη ντουλάπα. Κανείς δεν τον είδε ποτέ καθαρά — και όμως όλοι τον αναγνωρίζουν. Στην Ελλάδα τον λέμε Μπαμπούλα, μα αλλού τον γνωρίζουν ως Boogeyman.
Δεν είναι απλώς ένας μύθος. Είναι πρόσωπο του αρχαίου φόβου, μορφή που γεννιέται κάθε φορά που ένα παιδί τρομάζει χωρίς λόγο. Κάθε φορά που κάποιος λέει «αν δεν κοιμηθείς, θα έρθει ο μπαμπούλας», κάτι αφυπνίζεται.
Ο Μπαμπούλας δεν έχει μορφή. Δεν έχει μάτια, ούτε στόμα, ούτε δέρμα. Ή μάλλον, έχει... αλλά δανεικά. Δανείζεται μορφές από όσα φοβάσαι. Για κάποιους είναι ψηλός και λεπτός, με πρόσωπο κρυμμένο πίσω από παλιά πέπλα. Για άλλους, είναι σκιά με πόδια σαν κλαδιά και χέρια που σέρνονται στους τοίχους. Δεν έχει φωνή, μόνο αναπνέει αργά, κοντά στο αυτί σου όταν νομίζεις ότι είσαι μόνος.
Αλλά το χειρότερο δεν είναι ότι τον βλέπεις. Είναι ότι δεν είσαι πια σίγουρος αν είδες κάτι ή το φαντάστηκες.
Ο θρύλος του Boogeyman δεν ανήκει σε καμία χώρα — και ταυτόχρονα ανήκει σε όλες. Ξεκινάει από τα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας, όταν οι πρώτοι άνθρωποι κοιμούνταν γύρω από φωτιές και μιλούσαν για τα πλάσματα που ζουν στο σκοτάδι ανάμεσα στα δέντρα. Στη Σκωτία, τον φωνάζουν Boggart. Στη Γερμανία, Der schwarze Mann. Στην Ιταλία, L'uomo nero. Στην Ελλάδα, Μπαμπούλας.
Μερικοί λένε πως ο Μπαμπούλας δεν ήταν ποτέ άνθρωπος. Ήταν πάντα σκιά που έζησε δίπλα στην ανθρώπινη ψυχή, μεγαλώνοντας με κάθε φόβο, με κάθε ψέμα, με κάθε άδικη τιμωρία.
Άλλοι, πιο τολμηροί, ψιθυρίζουν πως ήταν άνθρωπος που καταβροχθίστηκε από τον ίδιο του τον τρόμο — και έγινε το ίδιο του το τέρας.
Δεν εμφανίζεται σε όλους. Μόνο όταν τον καλέσεις χωρίς να το ξέρεις. Με φόβο, με θυμό, με απελπισία. Το παιδί που φοβάται τον πατέρα του. Το κορίτσι που φοβάται να κοιμηθεί μόνη της. Ο έφηβος που ακούει ψιθύρους στις 3 τα ξημερώματα και δεν ξέρει αν είναι όνειρο. Ο Μπαμπούλας δεν χρειάζεται πόρτες. Μπαίνει από τη χαραμάδα του μυαλού.
Λένε πως υπάρχει μόνο ένας τρόπος να γλιτώσεις: Να τον κοιτάξεις. Όχι με τα μάτια — με τη συνείδησή σου. Να σταθείς, όσο φοβάσαι, και να αναγνωρίσεις το σκοτάδι. Να πεις: "Ξέρω ότι είσαι εκεί. Μα δεν σε φοβάμαι πια."
Και τότε ίσως, μόνο ίσως, υποχωρήσει.
Αν όχι… τότε θα σε περιμένει κάθε βράδυ, λίγο πιο κοντά. Πίσω από την πόρτα. Κάτω από το κρεβάτι. Μέσα στον καθρέφτη.
Ο Μπαμπούλας δεν είναι ένα τέρας όπως τα άλλα. Δεν έχει νύχια ούτε δόντια. Δεν κυνηγάει. Σε περιμένει.
Και το μόνο που χρειάζεται για να επιστρέψει… είναι να φοβηθείς ξανά.
