Ο Χάρολντ Σίπμαν, γνωστός διεθνώς ως “Doctor Death”, αποτελεί μια από τις πιο ανατριχιαστικές και αινιγματικές φιγούρες στον κόσμο του εγκλήματος. Η υπόθεση του δεν μοιάζει με εκείνες άλλων κατά συρροή δολοφόνων γεμάτων βία και αίμα· εδώ το σκοτάδι κρύβεται πίσω από τη λευκή μπλούζα ενός γιατρού, πίσω από το προσωπείο ενός ανθρώπου που έπρεπε να σώζει ζωές, όχι να τις αφαιρεί.
Γεννημένος το 1946 στο Νότιγχαμ της Αγγλίας, ο Σίπμαν μεγάλωσε με ένα προσωπικό τραύμα: την απώλεια της μητέρας του από καρκίνο, την οποία παρακολούθησε να υποφέρει και να ανακουφίζεται με μορφίνη. Εκείνη η εμπειρία φαίνεται πως φύτεψε μέσα του έναν σπόρο σκοτεινής εμμονής με τη ζωή και τον θάνατο. Έγινε γιατρός, απέκτησε κύρος, και στις κοινότητες όπου εργάστηκε θεωρούνταν έμπιστος και σεβαστός. Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι πίσω από την ψυχρή του ευγένεια έκρυβε ένα μυστικό τόσο αδιανόητο.
Για δεκαετίες, ηλικιωμένοι ασθενείς άρχισαν να πεθαίνουν με παράξενο τρόπο: ξαφνικά, ήσυχα, χωρίς εμφανή εξήγηση. Ο Σίπμαν βρισκόταν πάντα κοντά, έτοιμος να συντάξει το πιστοποιητικό θανάτου. Είχε το τέλειο κάλυμμα· κανείς δεν αμφισβητούσε τον γιατρό της γειτονιάς, τον άνθρωπο που έδινε κουράγιο στις οικογένειες. Όμως, οι σκιές γύρω του μεγάλωναν.
Το 1998, η τοπική κοινότητα άρχισε να ψιθυρίζει. Ένας δικηγόρος παρατήρησε ότι πάρα πολλοί ασθενείς του Σίπμαν κατέληγαν αφήνοντάς του κληρονομιές, ενώ μια ιατροδικαστική εξέταση αποκάλυψε υψηλά επίπεδα μορφίνης σε ένα θύμα. Το μυστήριο άρχισε να ξετυλίγεται. Σύντομα, οι Αρχές συνειδητοποίησαν ότι βρίσκονταν μπροστά σε έναν από τους πιο παραγωγικούς δολοφόνους στην ιστορία.
Ο Σίπμαν καταδικάστηκε το 2000 για 15 δολοφονίες, όμως η έρευνα που ακολούθησε ανέδειξε μια αδιανόητη πραγματικότητα: τα θύματά του πιθανότατα ξεπερνούσαν τα 200, ίσως και περισσότερα. Όλοι τους ηλικιωμένοι άνθρωποι, που εμπιστεύτηκαν τον γιατρό τους. Ο ίδιος δεν έδειξε ποτέ ειλικρινή μετάνοια· παρέμεινε ψυχρός, αινιγματικός, σχεδόν αλαζονικός.
Το 2004, βρέθηκε νεκρός στο κελί του, έχοντας δώσει τέλος στη ζωή του. Ακόμα κι έτσι, το μυστήριο παρέμεινε: γιατί το έκανε; Ήταν μια διαστροφή εξουσίας; Μια νοσηρή ανάγκη ελέγχου; Ή, όπως κάποιοι υποστηρίζουν, μια διεστραμμένη “παρηγοριά” που πίστευε ότι προσέφερε;
Η ιστορία του Χάρολντ Σίπμαν στοιχειώνει μέχρι σήμερα όχι μόνο επειδή σκότωσε εκατοντάδες, αλλά επειδή απέδειξε ότι το Κακό μπορεί να φοράει το πιο αθώο πρόσωπο· να κρατάει στη μία του χέρι μια σύριγγα και στην άλλη ένα χαμόγελο εμπιστοσύνης.
