Paranormal episode 22: Myrtles Plantation haunting

 Στη Λουιζιάνα, κάτω από τον βαρύ, σιωπηλό ουρανό, υπάρχει ένα σπίτι που δε λησμονεί... ούτε συγχωρεί.

Υψώνεται ανάμεσα σε κυπαρίσσια και βάλτους. Ένα αρχοντικό σπίτι του 18ου αιώνα, χτισμένο στην καρδιά του Νότου, όπου οι ιστορίες για φυτείες, αίμα και φαντάσματα είναι σχεδόν τοπικό έθιμο. Όμως, τίποτα δεν συγκρίνεται με το The Myrtles Plantation.

Αυτός ο τόπος δεν είναι απλά στοιχειωμένος. Είναι εμποτισμένος με θάνατο. Όχι απότομα. Αλλά βραδέως, πνιγηρά, σαν δηλητήριο που στάζει σιωπηλά στα θεμέλια.

Η φυτεία χτίστηκε το 1796 από τον στρατηγό David Bradford, ο οποίος την ονόμασε “Laurel Grove”. Από την πρώτη στιγμή, ο χρόνος φάνηκε να λυγίζει γύρω της. Μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνα, δεκάδες θάνατοι, αυτοκτονίες, δηλητηριάσεις και δολοφονίες καταγράφηκαν στους τοίχους της – και άλλοι τόσοι ψιθυρίζονται αλλά ποτέ δεν καταγράφηκαν.

Οι τοπικοί θρύλοι μιλούν για δέκα δολοφονημένους, μερικοί λένε δεκατρείς. Η πραγματικότητα; Κανείς δεν είναι σίγουρος. Μα το σκοτάδι παραμένει.

Η πιο ανατριχιαστική και επίμονη ιστορία είναι αυτή της Chloé, μιας σκλάβας του σπιτιού. Υπηρέτρια, παλλακίδα και τελικά… εκδικητικό πνεύμα.

Λέγεται πως ο αφέντης της φυτείας, Clark Woodruff, την ανάγκαζε σε ερωτική σχέση. Όταν εκείνη απορρίφθηκε και εκδιώχθηκε, φέρεται να δηλητηρίασε τη σύζυγό του και δύο από τα παιδιά τους, προσφέροντας γλυκό με εκχύλισμα δηλητηριώδους oleander. Τα παιδιά πέθαναν φρικτά, ενώ η γυναίκα πάγωσε εν ζωή. Η Chloé, μόλις αποκαλύφθηκε, λιντσαρίστηκε από τους άλλους σκλάβους, που την κρέμασαν και πέταξαν το σώμα της στον ποταμό.

Από τότε, η φιγούρα της Chloé περιπλανιέται στα δωμάτια. Ντυμένη με πράσινη τουνίκ και λευκή μαντίλα, εμφανίζεται στους καθρέφτες, στέκεται πίσω από τουρίστες, και ψιθυρίζει ονόματα που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα.

Το 1992, μια φωτογραφία που τραβήχτηκε ανάμεσα σε δύο κτίρια φέρεται να αποτυπώνει την ημιδιαφανή μορφή της, με βλέμμα που δεν κοιτάζει τον φακό, αλλά κάτι πίσω από αυτόν.

Μια παλαιά παράδοση στον Νότο λέει ότι όταν κάποιος πεθαίνει μέσα στο σπίτι, πρέπει να καλύψεις όλους τους καθρέφτες, για να μην παγιδευτεί η ψυχή του μέσα.
Στο Myrtles, ένας από αυτούς δεν καλύφθηκε ποτέ.

Ο συγκεκριμένος καθρέφτης, στη μεγάλη σάλα, λέγεται πως κρατά μέσα του τις ψυχές των δολοφονημένων παιδιών και της μητέρας τους. Όσοι τον κοιτούν αρκετή ώρα, βλέπουν δάχτυλα να εμφανίζονται, δάκρυα να χαράζουν το γυαλί από μέσα προς τα έξω… και σε κάποιες περιπτώσεις, αντικατοπτρισμούς που δεν ταιριάζουν με το δωμάτιο.

Στο μεγάλο κεντρικό σαλόνι, έχουν αναφερθεί ήχοι πυροβολισμού, ακολουθούμενοι από το βίαιο σύρσιμο βαριών βημάτων. Είναι η σκηνή του θανάτου του William Winter, ενός από τους ιδιοκτήτες της φυτείας. Το 1871, τον πυροβόλησαν στην εξώπορτα και εκείνος έσυρε το ματωμένο του σώμα μέχρι τις σκάλες, ανεβαίνοντας πέντε βήματα προτού καταρρεύσει και πεθάνει.

Κάθε νύχτα, πολλοί ακούν βαριά βήματα να ανεβαίνουν τα πέντε σκαλοπάτια και… σιωπή.

Μαρτυρίες προσωπικού, τουριστών, ακόμα και ερευνητών παραφυσικού κάνουν λόγο για:

• Φαντάσματα παιδιών που τρέχουν στους διαδρόμους και γελούν πνιχτά.

• Κρεβάτια που τρίζουν και βουλιάζουν σαν να κάθεται κάποιος αόρατος.

• Πόρτες που χτυπούν και παράθυρα που ανοίγουν μόνα τους σε ατμόσφαιρα άπνοιας.

• Σταυρούς που γυρνούν ανάποδα στο παρεκκλήσι του κήπου.

Μια γυναίκα τουρίστρια ισχυρίστηκε πως ξύπνησε παράλυτη, νιώθοντας την ανάσα μιας παρουσίας στο αυτί της, ενώ μια άλλη έπαθε κρίση πανικού καθώς έβλεπε, μέσα από τον καθρέφτη, το παιδί της να κρατά το χέρι μιας σκιάς που δεν υπήρχε.

Η Myrtles Plantation λειτουργεί ακόμα ως bed & breakfast. Και όμως – κάθε επισκέπτης που μένει εκεί φέρνει πίσω κάτι από το σκοτάδι του σπιτιού μαζί του. Μνήμες, εφιάλτες, ακόμη και σημάδια στο σώμα. Υπάρχουν αναφορές για επισκέπτες που παραιτήθηκαν από την πίστη τους ή ένιωσαν «κάτι» να τους ακολουθεί για χρόνια μετά.

Το σπίτι μοιάζει να κρατά λογαριασμό. Δεν συγχωρεί. Και κάθε χρόνο, θυμάται λίγο περισσότερο.

Το Myrtles Plantation δεν είναι απλώς στοιχειωμένο. Είναι ένας λαβύρινθος από μνήμες και φρίκη, ένας καθρέφτης που δείχνει μόνο ό,τι δεν θες να δεις.

Και αν μείνεις πολύ… μπορεί να σε κοιτάξει πίσω.