Οι σκουλικοτρύπες δεν γεννήθηκαν ως ιδέα της επιστημονικής φαντασίας, αλλά ως μαθηματική συνέπεια των εξισώσεων της Γενικής Σχετικότητας. Όταν ο Αϊνστάιν περιέγραψε τον χωροχρόνο ως κάτι που μπορεί να καμπυλωθεί, άνοιξε άθελά του την πόρτα σε δομές που δεν μοιάζουν με τίποτα από όσα βιώνουμε καθημερινά.
Οι σκουλικοτρύπες εμφανίζονται ως θεωρητικές «συνδέσεις» ανάμεσα σε δύο απομακρυσμένα σημεία του χωροχρόνου, σαν ο ίδιος ο ιστός της πραγματικότητας να διπλώνεται και να ενώνεται με τον εαυτό του.
Στη θεωρία, μια σκουλικοτρύπα λειτουργεί σαν συντόμευση. Όχι απλώς στο διάστημα, αλλά στην ίδια τη γεωμετρία του σύμπαντος. Δύο περιοχές που κανονικά θα απείχαν χιλιάδες ή εκατομμύρια έτη φωτός, θα μπορούσαν να συνδεθούν μέσω ενός στενού «λαιμού».
Αυτός ο λαιμός δεν είναι τούνελ όπως τον φανταζόμαστε, αλλά μια ακραία παραμόρφωση του χωροχρόνου, όπου οι γνωστοί νόμοι της φυσικής δοκιμάζονται στα όριά τους.
Το παράξενο είναι ότι οι σκουλικοτρύπες δεν παραβιάζουν τους νόμους της φυσικής. Αντίθετα, προκύπτουν από αυτούς. Το πρόβλημα δεν είναι αν επιτρέπονται θεωρητικά, αλλά αν μπορούν να υπάρξουν πρακτικά.
Οι περισσότερες λύσεις δείχνουν ότι τέτοιες δομές θα ήταν εξαιρετικά ασταθείς, καταρρέοντας σχεδόν αμέσως μόλις σχηματιστούν. Για να παραμείνει ανοιχτή μια σκουλικοτρύπα, απαιτείται μια μορφή ύλης με ιδιότητες που δεν συναντάμε στην καθημερινή φύση: η λεγόμενη εξωτική ύλη.
Η εξωτική ύλη δεν είναι φανταστικό στοιχείο. Στη θεωρητική φυσική περιγράφει καταστάσεις όπου η ενέργεια συμπεριφέρεται με μη διαισθητικό τρόπο, ασκώντας αρνητική πίεση στον χωροχρόνο. Αυτή η αρνητική πίεση θα μπορούσε, τουλάχιστον μαθηματικά, να αποτρέψει την κατάρρευση του λαιμού μιας σκουλικοτρύπας.
Το γεγονός ότι τέτοιες καταστάσεις ενέργειας εμφανίζονται σε ορισμένα κβαντικά φαινόμενα κάνει το ζήτημα ακόμη πιο ανησυχητικό, γιατί δείχνει πως η φύση ίσως κρύβει περισσότερα από όσα φαίνονται.
Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει καμία παρατήρηση που να επιβεβαιώνει την ύπαρξη σκουλικοτρυπών. Δεν τις έχουμε δει, δεν τις έχουμε μετρήσει, και δεν έχουμε εντοπίσει ξεκάθαρα ίχνη τους. Κι όμως, η επιστημονική κοινότητα δεν τις απορρίπτει. Παραμένουν εκεί, σαν σκιές μέσα στις εξισώσεις, υπενθυμίζοντας ότι το σύμπαν μπορεί να έχει δομές πολύ πιο παράξενες από τις μαύρες τρύπες ή τα άκρα των γαλαξιών.
